Międzynarodowa Baza Satelitarna “Europa” – darmowy model

Papierowy model w skali 1:144 Międzynarodowej Bazy Satelitarnej “Europa”, stacji kosmicznej przedstawionej w zbiorze opowiadań “Zimne światło gwiazd” opublikowanym w 2020 roku nakładem Wydawnictwa IX.

Opis stacji

Międzynarodowa Baza Satelitarna “Europa” (ros.Международная Космическая Cтанция “Европа”, czech. Mezinárodní Kosmická Stanice “Evropa”, węg. A Nemzetközi Űrállomás “Európa”) – zbudowana przez Polskę, Czechosłowację, Węgry i Związek Radziecki załogowa stacja orbitalna, która od wystrzelenia jej pierwszego modułu w 1985 roku, do jej kontrolowanej deorbitacji w 2005 roku, okrążała Ziemię poruszając się po niskiej orbicie okołoziemskiej. W pierwszych latach swojego istnienia Europa używana była tylko przez państwa bloku wschodniego współpracujące w ramach programu Interkosmos. W latach 90. na stację zaczęli latać również astronauci innych narodowości, w tym ze Stanów Zjednoczonych.

Europa była jedynym międzynarodowym przedsięwzięciem kosmicznym na taką skalę do czasu powstania stacji Atlant i jest uważana za jeden z kamieni milowych współczesnej kosmonautyki.

Dane ogólne MSK Europa

Parametry orbity: perygeum: 219 km, apogeum: 278 km, nachylenie 51,6°. Okres obiegu: 92 min.

Długość osiowa całkowita w konfiguracji docelowej: 43,6 m. Maksymalna średnica: 4,20 m.

Całkowita objętość hermetyzowana: 295 m3.

Załoga: czworo kosmonautów (stała), sześcioro (maksymalna).

Zasilanie: panelami słonecznymi, sumarycznie średnio 12 kW.

Możliwość dokowania promów załogowych typu Sojuz (maksymalnie 3 jednocześnie), myśliwców typu TKS (maksymalnie 2 jednocześnie, przed wymianą węzła Bohemii na APAS), statków automatycznych typu Progress (maksymalnie teoretycznie 4 jednocześnie, praktycznie – 2), orbitery STS/Buran – 1 jednocześnie.

Moduły MSK Europa (na zdjęciu od prawej).

  1. Radziecki moduł laboratoryjno-eksperymentalny Bajkał

Moduł laboratoryjny oparty na wykorzystywanych w radzieckim programie Salut modułach Kosmos. Przycumowany na stałe do dziobowego węzła modułu Mazovia.

Planowana data wyniesienia w przestrzeń: grudzień 1985 roku z kosmodromu Bajkonur.

Pojemność hermetyzowana: 45 m3. Długość: 12 m. Rozpiętość paneli słonecznych: 17 m.

Zadania – orbitalne laboratorium badawczo-obserwacyjne. Zapewnia dodatkowe sterowanie położeniem MSK Europa.

  1. Polski moduł mieszkalno-eksperymentalny Mazovia

Jeden z dwóch głównych modułów stacji, oparty na radzieckim projekcie długookresowych stacji orbitalnych DOS, zacumowany węzłem rufowym do GWD.

Planowana data wyniesienia w przestrzeń: 20 czerwca 1985 roku z kosmodromu w Gołdapi.

Pojemność hermetyzowana: 90 m3. Długość: 14,6 m. Rozpiętość paneli słonecznych: 17 m.

Zadania – moduł bazowy i mieszkalny. Dodatkowe stanowiska eksperymentalne. Maksymalna załoga: troje kosmonautów.

Dziobowy węzeł dokujący posłużył do połączenia ze stacją modułu Bajkał.

Przygotowany i zmontowany w Instytucie Inżynieryjnym przy Centrum Kosmicznym im. Konstantego Ciołkowskiego przez polskich specjalistów kosmiki przy współpracy z inżynierami radzieckimi.

  1. Czechosłowacki moduł mieszkalno-eksperymentalny Bohemia

Jeden z dwóch głównych modułów stacji, oparty na radzieckim projekcie długookresowych stacji orbitalnych DOS, zacumowany węzłem rufowym do GWD.

Data wyniesienia w przestrzeń: 2 lipca 1985 roku z kosmodromu w Budkovcach.

Pojemność hermetyzowana: 90 m3. Długość: 14,6 m. Rozpiętość paneli słonecznych: 17 m.

Zadania – moduł bazowy i mieszkalny. Dodatkowe stanowiska eksperymentalne. Maksymalna załoga: troje kosmonautów.

Dziobowy węzeł dokujący służył cumowaniu bezzałogowych automatycznych statków transportowych Progress oraz radzieckich myśliwców kosmicznych „TKS”, po wymianie z SSWP na APAS – cumowaniu wahadłowców radzieckich i amerykańskich. W razie konieczności może zostać w trybie specjalnym przystosowany do pełnienia funkcji śluzy umożliwiającej wyjście kosmonautów w otwartą przestrzeń.

Przygotowany i zmontowany w Czeskim Państwowym Instytucie Kosmiki im. Jana Purkyně przy współpracy z inżynierami radzieckimi.

  1. Węgierski moduł laboratoryjny Panonia

Główny moduł laboratoryjny MSK Europa, oparty na radzieckim projekcie modułów laboratoryjnych Kwant, zacumowany węzłem rufowym do GWD.

Data wyniesienia w przestrzeń: luty 1986 roku z kosmodromu w Budkovcach.

Pojemność hermetyzowana: 65 m3. Długość: 14 m. Rozpiętość paneli słonecznych: 19 m.

Zadania – laboratorium i obserwatorium orbitalne. Dodatkowe systemy zasilające. W laboratorium Panonia znajduje się śluza umożliwiająca spacery kosmiczne. Stanowiska badawcze do jednoczesnej pracy dla trzech kosmonautów (w trybie standardowym) lub dla jednego kosmonauty-badacza oraz jednego kosmonauty odbywającego spacer w otwartej przestrzeni (w trybie śluzy).

Zmontowany w Narodowym Węgierskim Instytucie Technik Kosmicznych im. Károly Mórawetza przy współpracy z inżynierami radzieckimi.

  1. Główny węzeł dokujący GWD

Data wyniesienia w przestrzeń: 20 czerwca 1985 roku (wraz z modułem Mazovia).

Pojemność hermetyzowana: 5 m3. Średnica: 2,4 m.

Zadania – moduł dokujący, łączący trzy główne moduły MSK. Umożliwia stałe, hermetyzowane połączenie z modułami orbitalnymi oraz cumowanie załogowych statków typu Sojuz i bezzałogowych promów transportowych typu Progress. Moduł nie umożliwia bezpośredniego wyjścia kosmonautów w przestrzeń.

Na dwóch z czterech węzłów horyzontalnych (osiowo w płaszczyźnie orbitalnej) zacumowane sztywno są moduły mieszkalne, na górnym węźle wertykalnym – moduł laboratoryjny.

Pozwala to na jednoczesne cumowanie do GWD maksymalnie trzech statków załogowych klasy Sojuz / Orzeł lub bezzałogowych promów typu Progress (na węzłach horyzontalnych i wertykalnym).

Dolny węzeł wertykalny służy do dołączania tymczasowym modułów typu WMH (Wielozadaniowe Moduły Hermetyzowane). W tym celu na kadłubie zainstalowane zostało robotyczne ramię Der Kran produkcji niemieckiej.

Model zawiera główne moduły stacji – Mazovię, Bohemię, Panonię i Bajkał, a także moduły tymczasowe oraz pojazdy: Sojuz i Orzeł.

This is a free space station paper model. It features International Space Station “Europe” described in the book “The Cold Starlight” by Bartek Biedrzycki. The model is free for non-commercial or educational use. Not for resale!

Pobierz model w wersji PDF, rozmiar 8MB

Bartek Biedrzycki

Autor książek, komiksów, podcastów i papierowych modeli.