Jedną z takich przypomnianych lektur była trylogia haińska, wchodząca w skład cyklu Ekumena, Ursuli LeGuin. Świat Rocannona, Planeta Wygnania i Miasto Złudzeń powiązane są ze sobą raczej luźno – w zasadzie tak naprawdę można je czytać całkiem osobno, odwołują się jedynie do siebie, ale nie w sposób uniemożliwiający lekturę.

Cóż mogę powiedzieć? LeGuin nie bez powodu uznawana jest za wielki talent i genialną pisarkę. Fakt, że jest laureatką takiej masy nagród też nie jest przypadkiem.

Trylogia haińska to science-fiction, w którym mało jest science, a więcej socjologii, psychologii społeczeństw, badania natury ludzkiej, szukania granic możliwości człowieka – jednostki, społeczności, rasy, wreszcie – pangalaktycznej wspólnoty planet.

Więcej jest w tych powieściach, zwłaszcza w Świecie i Planecie z fantasy – na poły baśniowa, oniryczna scenografia, wątki i wydarzenia; jedynie gdzieś w tle pojawia się technologia, astronautyka i Liga.

Przez te powieści przebiega się szybko, pochłania się je błyskawicznie. Co nie znaczy wcale – bezrefleksyjnie. Każda powieść jest trochę inna, rozgrywa się w innych warunkach, inne problemy stoją przed protagonistami, ale wszystkie osnute są wokół jednostek – niezwykłych, silnych, nieświadomie tworzących historię nie tylko swoją, ale całych społeczeństw, ras, planet.

Hain, tak naprawdę, to eposy o bohaterach, mity o ludziach, którzy sięgnęli ku gwiazdom i dla współczesnych stali się bogami. O astroetnografie, który postanowił ocalić obcy świat przed zagładą; o dziewczynie, która postanowiła złamać zwyczaje swojego ludu, aby ocalić obcych z innej planety przed wymarciem; o naukowcu, który w obliczu klęski zachował siłę i nie ugiął się przed wrogiem, poświęcając szczęście, aby ocalić swoją planetę.

To książki, które warto przeczytać. Ze względu na lekkie pióro LeGuin, na klimat, na rozmach przedstawionego świata. A wreszcie dlatego, że w czasach skurwienia wszelkich wartości fajnie poczytać o prawdziwych bohaterach, uczciwych, twardych ludziach z krwi i kości.

Ja tymczasem szukam na allegro reszty Ekumeny. Dwie już mam, pozostałe raczej szybko uzupełnię.

PS. Ale okładki dobrane z dupy.

Natura jednak jest niewiarygodna w wymyślaniu istot.

Prócz tego znalazłem ciekawy komiks.  Klikać po większe. Ciekawe, jak po latach pomysł może powrócić i wyewoluować.

Plansza pochodzi z magazynu Nowy Talizman #2 (ok. 1996 roku)

Dziwnie jednak dalej szukam pracy. Dziś byłem na kolejnej rozmowie. Szefami są kobiety. A mam uraz do nagromadzenia chromosomu X na stanowiskach nade mną. Mam trochę jak pies Pawłowa* i co prawda się nie ślinię, ale jestem dalece ostrożny w takich kontaktach. Wyuczony szowinizm pracowniczy.

Ale roboty nie dostałem, na razie czeka mnie wykonanie “testowego” zlecenia.

W każdym razie zabierając się za pisanie tego listu miałem na wątrobie jedną z wcześniejszych rozmów jakie odbyłem.

Znajomy przesłał mi ogłoszenie znalezione na pewnej stronce. Wysłałem CV i portfolio i odhaczyłem kolejny spełniony obowiązek “bezrobotnego poszukującego”. Ku mojemu zdziwieniu dostałem odpowiedz. I to nie klasyczne “dziękujemy się odezwiemy”, a email z pytaniem na temat mojej poprzedniej pracy itd. Tak się trochę mienialiśmy mejlami, z pytaniami o oczekiwane zarobki, doświadczenie w pracy na samodzielnym stanowisku i padł tekst, że odezwa się w sprawie ewentualnej rozmowy. I wtedy uznałem sobie że mnie skreślili. Dlatego jeszcze bardziej się zdziwiłem, że zaprosili mnie na gadkę. Problem w tym, że w Gliwicach.  Dwie godziny jazdy, autobusem, pociągiem i ponownie busem. No, ale czego się nie robi dla szansy pracy w porządnie wyglądającej firmie.

W poniedziałek, dwa dni przed rozmową,  zadzwoniła kobieta z innej firmy zapraszając mnie na ten sam dzien. I żaden inny, wtorek, czwartek odpada, rozmowy maja tylko w środy. No wiec delikatnie spuściłem ją na bambus uznając, że firma, która odzywa się po miesiącu od otrzymania życiorysu jest mniej warta uwagi niż taka z która, jak mi się wydawało, jestem ugadany. No więc pojechałem. Spędziłem w podróży i na miejscu 5 godzin, wydałem 11 złotych na bilet, a na miejscu okazało ze facet chce mnie tylko poznać i pogadać. Jakbym wiedział, zadzwoniłbym sam do niego, żeby pogadać i podał konto na naszej-klasie.

Co mnie irytuje tak bardzo to fakt, że przeszła mi koło nosa jedna rozmowa, a widzę, że tamta firma znów szuka grafika. Jasne, mogę wysłać jeszcze raz i czekać kolejny miesiąc. A tak, kto wie, może miałbym już pracę albo przynajmniej spokój sumienia.

Cały czas zastanawiam się czy to nie przypadkiem czas, żeby olać szukanie pracy i założyć własną działalność. I wydawać komiksy ;) (śmieszne, haha – dop. red.), stracić mnóstwo pieniędzy i efektownie spalić się w próbie bycia wielkim, albo wspaniałym. Lub cholernie wizjonerskim i fenomenalnie godnym podziwu.

*Pawłow próbował wcześniej na kocie, niestety po trzech dniach na dźwięk dzwonka przynosił kotu jedzenie.

A teraz z zupełnie innej beczki. Starając się autopromować, wzbogacać swoje emploi i być super zajebistym rysownikiem założyłem, oprócz twittera jak z boku, własną stronę. Możecie ją obejrzeć pod adresem www.wojtekgrzegorek.pl (tak, naprawdę mam na imię Wojtek). Oczywiście wszelkie komentarze, rady i flamewary mile widziane.

Tak naprawdę, prócz samego pomysłu i (jak na koniec lat 60-tych, kiedy książka powstała) lekko futurystycznych gadżetów, to nie ma w niej fantastyki. Clarke zawsze bardziej wierzył chyba w science niż w fiction i starał się dokładnie opracowywać swoje pomysły.

Oto nieszczęśliwa sierota, biedny nastolatek ucieka z domu i wpada w opresję, z której ratują go delfiny. Holują go z miejsca katastrofy statku wprost na wyspę, gdzie mieszka dobry profesor, który gada ich językiem.  I wokół tego kręci się akcja, bo ratując Johnego, delfiny oczekują w zamian pomocy profesora Kazana i jego ekipy i to pomocy nie byle jakiej. Mądry Rosjanin zaczyna więc zakrojone na wielką skalę badania i odpala projekt obliczony prawdopodobnie na pokolenia. Oczywiście nie obywa się bez perypetii, w których bohaterstwem może wykazać się protagonista.

To prosta powieść i można ją zaliczyć w jeden dzień. Aż się zdziwiłem, że jest taka krótka i prosta. Ale jeśli czyta się coś po 20 latach, to można zmienić punkt widzenia.

Jest w niej też sporo wspomnianego kurzu. Niektóre rzeczy już się zestarzały – jak taśmy czy łączność radiowa w czasach satelitów. Inne śmieszą, jak chłopak dzwoniący do muzeum, aby wyświetlić na ekranie komputera zdjęcie z ich zbiorów (no, ale w tamtych czasach ARPAnet nawet nie istniał, a co dopiero WWW). Chociaż, z drugiej strony, ja lubię takie klimaty – tak jak stare powieści Zajdla czy Parowskiego. Zdobywanie kosmosu z magnetofonem pod pachą ma ten posmak heroizmu i lądowania na Księżycu w konserwie, którą normalny człowiek nie wyjechałby dziś na osiedlową ulicę.

Za to niezłe opisy nurkowania na rafie. Ot, taka przygodówka, raczej dla nastolatków.

Mimo wszystko, fajnie było odświeżyć lekturę z dzieciństwa, kiedy wszystko to mnie fascynowało. Dziś, niestety, świat się dla mnie skurczył. Szkoda. Wielka szkoda.

Wyspa Delfinów

Autor: Arthur C. Clarke
Stron: 206
Wydanie: Alfa, 1986
Cena: 400 zł

Zbliża się lato. Spędzę je w pracy, w Mordorze, pośród cieni jarzeniowego światła. Czasem żałuję, że nie pracuję gdzieś indziej. Że rankiem nie przebiegam dziedzińca na Metrze Centrum, nie mijam tych wszystkich ludzi, że w pracy nie spotykam turystów i nie przechodzą obok mnie roześmiane pary, dziewczyny w letnich sukienkach i typy z akordeonem i trzydniowym zarostem.

Lato w mieście ogólnie obsysa.

Praca zresztą też obsysa.

Czy co tam akurat będzie modne.

Zdjęcie, które widzicie, zostało zrobione w samym środku dupy. Pod płotem, na kilku kawałkach szyny, stoi sobie taka mała lokomotywa. Chyba jest czyjaś. W każdym razie, stoi pod czyimś płotem.

W nowym budynku miejsca mniej, więc zaproponowano (no, heh, poinformowano mnie), open space. Ponieważ i tak trzeba było wybudować czwartą ścianę w nowej serwerowni, zadeklarowałem, że ja to zrobię. I urządzę sobie tam gabinet. Jak powiedziałem, tak zrobiłem, w związku z czym ostatnie trzy dni spędziłem budując ścianę. I chwała bogu, że w OBI mają naprawdę dobrych fachowców na stanowisku mat. budowlane / porady, bo byłoby ciężko. Załączam kilka fotek z przebiegu operacji.

Nową serwerownię nazwałem Mordor. Znajduje się naprawdę w krainie, gdzie zaległy cienie. Przez chwilę bawiłem się pomysłem nazwania jej Khazad-Dum i wypisania transkrypcji po elficku nad drzwiami, ale niewiele osób załapało by ten motyw. A Mordor to każdy kojarzy.

W związku z tym w długi weekend pracowałem, także w sobotę, nadliczbowo. Dwa dni z rzędu odbierałem telefon, w którym słyszałem głos Żony “Zu chce rozmawiać z tatą”, a potem takie niepewne wystraszone “Ta-ta! Ta-ta?!”

A kiedy w sobotę wróciłem do domu, to mały człowieczek najpierw czaił się na progu, a potem mnie wyściskał. A potem zaciągnęła mnie do pokoju, wysypała swój zestaw plastikowych naczyń i wpoiła we mnie ze dwanaście kaw na niby, każdą z namaszczeniem sypiąc niewidzialną kawę łyżką i zalewając niewidzialną wodą z plastikowego imbryka, a potem z uwagą mieszając.

No i nic nie zastąpi wybuchów śmiechu przy ukochanym przez dziecko podrzucaniu i łapaniu w powietrzu w wykonaniu ojca. Czytania książeczki, którą wybrała w empiku po namyśle, w czasie którego ojciec zdążył przejrzeć wszystkie półki z fantastyką (pierwotnie chciała Hellblazera, ale dała się przekonać, że już mamy w domu ten tom). I seansu filmowego z mamą. I kąpieli w wielkiej ilości piany.

I mógłbym jeszcze trochę, ale wystarczy.

Nie było problemów. Muszę jedynie zbudować czwartą ścianę, bo obecnie pomieszczenie pod serwerownię ma trzy i otwiera się na korzytarz przy kuchni – rzecz niedopuszczalna, nie chce mi się nawet tłumaczyć czemu.

Więc będę budował. Ściankę kartongips. Kusi mnie zrobić weneckie lustro. Nad biurkiem. Z widokiem na korytarz.

Z innej beczki, ruszyła kolejna kolekcja “książka z płytą” czyli westerny. Na start 7 wspaniałych, od czwartku w sklepach Dobry, zły i brzydki. Natomiast dziwi mni trochę dobór tytułów. Nie ma Dzikiej Bandy? Wyjętego spod prawa? Czy Białego Kanionu? Ja rozumiem powiedzmy te dwa ostatnie – nie są to może acydzieła. Ale i tak z zestawu postanowiłem nabyć z 5-6 filmów w sumie. Jakie jest wasze zdanie na temat tej kolekcji?

Ja tu odstawiam wczoraj afirmację życia, a tymczasem okazuje się, że wczoraj (lub dziś rano) z tym światem rozstał się David Carradine. Więksi fani kojarzą go chociażby z roli Caine’a z Legend Kung-Fu (słynne nawiązanie w Pulp Fiction), mniej hardcore’owi z Kill Billa.

Nieoficjalne źródła związane z policją twierdzą, że być może rozstał się z tym światem na własne życzenie. W hotelowym pokoju w Bangkoku. Jeszcze mógł zawalczyć, miał 72 lata.

No cóż. Szerokiej drogi, chodzący po ziemi. Dokądkolwiek teraz idziesz.

Photo: AP