Ożesz ty w mordę twoja mać.
To chyba najbardziej posrany komiks, jak w życiu czytałem. Nie potrafię go skomentować. Przeczytajcie sami.
Niczym aksamitna rękawica odlana z żelazaWydawca: Kultura Gniewu
Dwa słowa: trochę rozczarowany. Ale tylko odrobinkę.
Pojawiło się kilka głosów w internecie ostatnio, że Maszin to najlepszy polski zin, ale po przeczytaniu nowego numeru nie jestem aż tak skłonny przyłączyć się entuzjastycznie do chórku. Bo to numer taki trochę nierówny, sporo dobrych rzeczy, ale też sporo zawodu mnie w nim spotkało.
Przede wszystkim zawiódł mnie naczelny. Mikołaj miał bardzo charakterystyczny, ciekawy styl, ale od jakiegoś czasu porzucił go kompletnie na rzecz strasznych bohomazów. Jego historia o Guzikożercach to graficzny koszmarek i nie łykam opcji, że on jest specjalnie taki okropny. Rozumiem, że można iść w deformacje, w surrealizm, w jakieś skarykaturowane wynaturzenia, ale tego nie kupuję. I mam uczulenie na rymowane komiksy od czasu, jak bitwy komiksowe obsunęły się całkiem w błoto przy ich współudziale. Mikołaju Tkaczu! Jego rysunku! Nie idźcie tą drogą!
Zawiódł mnie też Gary Glue, który numer wcześniej uwiódł opowieścią o mieszance krakowskiej. Tym razem Atak Klonów był jakiś taki nijaki, bez puenty, bez polotu, mocno nieskładny. A szkoda, bo graficznie nadal świetnie.
Kompletnie nie podszedł mi Otoczak. Może jestem głupi i prymitywny, ale nie kupuję ani takiej grafiki, ani takiego sposobu opowiadania historii. Przeleciałem, nie pojąłem do końca o co chodziło, oczy zmęczyło, raczej nie będę w tę stronę sięgać. To samo o zamykającym zbiorek Romantyzmie Piicoklennego - co to do ciężkiej cholery jest w ogóle? Ktoś mnie oświeci, bo ja sam nie ptorafię?
Za to jest na szczęście dużo dobrych rzeczy. Najwydestyluchniejszy Sztybora i Pałki, który wyjątkowo mocno trzyma się rzeczywistości i jest taki jakiś na destylucha, nie wiem, zbyt normalny? Taki zbyt realny. Aż prawie to zazgrzytało.
Jacek Świdziński, mój faworyt w rzeczach absurdalnych doskonale rozpracował temat Misia, no po prostu salwa śmiechu i dobry humor na przynajmniej godzinę.
Niezły, przewrotny Kozłowski zabierający się za stary archetyp w nowy sposób, bardzo przyjemna Olga Wróbel, której styl graficzny strasznie mi się podoba i doskonale pasuje do ciepłych, pełnych refleksji opowieści, wród który ta z nowego Maszina jest naprawdę dobra, nawet, jeśli temat trochę ograny.
Kolejny ciekawy archetyp na warsztacie Kozłowskiego, tym razem z Gizickim to Mikrolegendy. Ciekawie ugryzione, przewrotne, warte przeczytania.
No i hardkorowiec undergroundu Lobsterandskrimp szargający idoli moje dzieciństwa jak zwykle pojechał po bandzie. Co akurat całkiem nieźle mu wychodzi.
Do tego kilka historii, po których się prześlignąłem i zapomniałem. O ile otwierający Maj Kwiecień Surmy miał w sobie coś, a Hmmarlowe miał fajny, chociaz do bólu zgrany pomysł, to takie produkcje jak Oczy Mirta czy jednoplanszówka Skiee są w zasadzie o niczym. Ta druga mogłaby być o czymkolwiek, w tej pierwszej nie wiadomo o co w ogóle chodzi.
Najlepszy polski zin? Nie wiem, na pewno mógłby nim być, ale ja w tym numerze widzę jakieś rozprężenie. Uciekło gdzieś napięcie z poprzedniego, myśl przewodnia jakoś się zgubiła, chyba zawiodła Mikołajowa selekcja, bo z kilku historii można by spokojnie zrezygnować bez żadnej straty.
Maszin #4Wydawca: TKA
Ikara zostawiłem sobie z pakietu Hanami na koniec i chyba zrobiłem źle. Po Wędrowcu, który mnie zachwycił, spodziewałem się po Taniguchim chyba czegoś innego. To samo w przypadku Moebiusa, chociaż tu oczekiwania były mniejsze, bo wiedziałem, że rysownik z niego lepszy niż scenarzysta.
Ikar mnie trochę rozczarował. To taka bajka, ale nie do końca piękna i mądra bajka z ukrytym przesłaniem, tylko raczej prosta i naiwna, niestety. A bardzo, bardzo żałuję.
Wszystko zapowiadało się całkiem dobrze, początek robi niezłe wrażenie - nie będę zdradzał, ale pomysł był niezły, wywołał nawet zainteresowanie i uśmiech na twarzy Żony. Potem, niestety, scenarzysta poleciał już standardami. Miałem jeszcze nadzieję w scenie ucieczki, kiedy starcie protagonisty z drapieżnikami przypomniało mi podobną, ale o wiele brutalniejszą i krwawą scenę z Weapon X, ale to była tylko taka chwilowa zmyłka, bo niestety Moebius nie podjął rękawicy i nie zbrutalizował opowieści, pozostają nadal w banalnych sferach kliszy.
I tak do końca. Sam finał też, z przykrością stwierdzam, rozczarował mnie. Taki miałki happy end, nic się nie wyjaśnia, nic się nie rozwiązuje; nawet sprawa Szklanych Pantofelków i dość ciekawej, demonicznej pani generał zostaje porzucona ot tak, bez cienia zainteresowania.
Zawiodłem się też trochę na rysunkach. Są, oczywiście, dobre, ale brakuje im pazura, nie mają też precyzyjnej, chirurgicznej ostrości co w Wędrowcu, brak im drapieżności. Bardzo dobrze oddane ciała kobiet, ale poza tym trąci to manierą z manga dla dziewcząt w stylu Clampa. I koszmarne twarze od frontu - jakby wszyscy mieli zeza. Taniguchi tym razem się słabo postarał.
Nadrabia trochę rozbuchanymi, szczegółowymi szeroki planami, dopracowanym tłem, dość dobrymi projektami technicznymi, ale inni mangacy przyzwyczaili mnie do tego. Sporo mu brakuje chociażby do Otomo z Domu, czy do kilku innych, technicystycznych mang.
Ikar, że tak to ujmę, nie był specjalnie odlotowy. A szkoda. Szkoda. Bo to ładny komiks jest, ale głównie pod względem edytorskim, niestety. I nie za te pieniądze.
IkarWydawca: Hanami
Ostatnie B180
