I

Rutger wisiał w czerni, przypominającej mu jedynie lodowate otchłanie kosmicznej pustki, czarne piekło próżni, pozbawionej życia. Osnuty snem umysł powoli rozjaśniało światło świadomości. W miarę jak wzrastała powolnie aktywność synaps a elektryczne impulsy przeskakiwały coraz szybciej między połączeniami, Rutger zaczął dostrzegać więcej podobieństw do próżni. Coraz wyraźniej do jego otumanionego mózgu przebijała się informacja o zimnie.

Przeczytaj resztę artykułu Podróż na Zhivago…

To jest do niczego nie podobne